บทที่ 41 จำไม่ได้

เรื่องของเช้านี้...

“ฮือออออ!!!” เสียงร้องไห้ดังลั่น ทำให้กวินภพที่หลับสนิทตกใจสะดุ้งตื่น

“ยัยลูกลิงเป็นอะไร” คนตัวโตลนลานสำรวจร่างเล็กด้วยความห่วงใย

“โมะผิง...โมะผิง” เสียงแหบแห้งสั่นสะอื้น น้ำตาไหลอาบสองแก้มเนียน

“โมะ? อ๋อ แล้วโมะขนมผิงเป็นอะไร” กวินภพคิดเพียงครู่ เลื่อนสายตาลงไปยัง ‘จุดเกิดเหตุ’ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ